ناظر و شاهد بودن شهيد برامور

بعد از ازدواج مجدد همسر شهید تقریباً من شش ماهی به دیدن خانواده ی ایشان نرفتم یک شب حسین آقا به خواب من آمد با حالتی عصبانی در حالی که صورتش برافروخته شده بود با لحنی خشن به من گفت : چه اتفاقی افتاده دیگر خانواده ی مرا فراموش کرده ای . بچه ها دلتنگ شما شده اند حتماً در اولین فرصت به دیدن آنها بروید . من گفتم : دلایل خاصی وجود داشت که من نتوانستم به دیدن آنها بروم . حسین آقا گفت : شما همرزم ودوست من بودی بچه ها احتیاج دارند دوست قدیمی پدرشان به دیدنشان برود . منظورم این نیست که به خاطر اینکه پدر ندارند برای آنها دلت بسوزد و از روی دلسوزی به دیدن آنها بروی نه این وظیفه ی شرعی شماست که از خانواده ی من سر بزنی . می خواستم به حسین آقا بگویم شما که طلبکار نیستید ، رفتید و شهید شدید مزدتان را گرفتید که یک دفعه از خواب بیدار شدم . تمام بدنم عرق کرده بود بعد از دیدن این خواب من احساس شرمندگی می کردم چون کوچکترین کاری را که در قبال خانواده ی آن شهید می توانستم انجام بدهم ندادم . من فقط این یک جمله را می توانم بگویم که دید و باز دید از خانواده ی شهدا وظیفه ای است که همیشه بر عهده ماست و هیچ وقت نباید نسبت به آن کوتاهی کنیم .