خواب و روياي ديگران در مورد شهادت شهيد

راوی سید علی کرمی : حدود 15 روز بود که از جبهه به مشهد آمده بودم. حرف از عملیات و تجاوز دوبارة دشمن به خاک ایران بود. نیمه های شب از خواب پریدم. بدنم بدنت می لرزد، چرا خیس عرق شده ای؟ گفتم: همین الآن خواب آقای موسوی را دیدم. گریه ام گرفته بود مادرم گفت: حالا مگر چی شده، چرا اینقدر گریه می کنی؟ گفتم: رفت؟ گفت: کی رفت، بگو ببینم چه خوابی دیدی؟ گفتم: خواب دیدم، در عملیاتی هستیم. ناگهان برادر موسوی روی زمین افتاد. سریع بالای سرش رفتم تا ببینم چی شده. تیری به قلبش و تیری دیگر به سرش اصابت کرده بود و همانجا به شهادت رسیده بود. به مادرم گفتم: حاجی حتماً شهید شده است. گفت: نه انشاء الله زنده است و عمر طولانی خواهد داشت. روز بعد برای اینکه کمی آرام شوم به بهشت رضا رفتم. یک روز گذشت. روز دوم مجدداً به بهشت رضا رفتم. وقتی برگشتم، مادرم گفت: بچه های تخریب آمده بودند و با تو کار داشتند. نبودی پیغام گذاشتند یک سر پا به معراج شهدا بروی. گفتم: پس بیا با هم برویم. گفت: چرا من بیایم؟ گفتم: حتماً آقای موسوی شهید شده است. گفت: نه، آنها چیزی دربارة ایشان نگفتند. گفتم: نه، حتماً خبری است. حالا بیا تا به معراج شهدا برویم. مادرم را راضی کردم و به اتفاق هم به معراج شهدا آمدیم. بدون اینکه سراغ کسی را بگیرم پرسیدم: شهیدی را به نام سید حسین موسوی اینجا آورده اند جواب مثبت بود. روی پیکر شهید را باز کردم. دیدم شهید موسوی است. گلوله ای به قلبش اصابت کرده بود. دقیقاً مثل همان خوابی که دو شب قبل دیده بودم. وقتی بچه های تخریب برای تشییع جنازه آمدند، از اقای فلاخ که لحظه شهادت در کنار شهید موسوی بوده، جریان را پرسیدم. گفت: در حین برگشت از عملیات، هنگام پاکسازی یکی از منافقین ناگهان به طرف بچه ها تیراندازی کرد که برادر موسوی در اثر اصابت گلوله به قلبش به درجة رفیع شهادت مائل گردید. وقتی پرسیدم این جریان کی اتفاق افتاد، گفت: دو روز قبل این حادثه پیش آمد. این برای من بسیار جالب بود چرا که خوابم به حقیقت پیوست.