ايثار و فداکاري

راوی محمود حسینی معصوم : در منطقة ماؤوت عملیاتی پیش رو داشتیم. به اتفاق برادر موسوی و چند تن از نیروهای واحد تخریب برای کاشتن مین به ارتفاعات گلان که مشرف بر منطقه ماؤوت بود رفتیم. من برای آوردن تعدادی نیروی دیگر به عقبه آمدم. بعد از اینکه همراه نیروها به منطقه برگشتم، برادر موسوی مین کاری روی پلها و منطقه را آغاز کرده و چهار، پنج روزی مشغول کار بودند. من که آمدم برادر موسوی می خواست به مرخصی برود. لذا من را کامل توجیه کرد. یکسری از میدانهای مین توسط دشمن به صورت پراکنده، مین کاری شده بود که می بایست مینها را جمع آوری می کردیم و دوباره در ارتفاع جلوی دشمن مین می کاشتیم. به اتفاق برادر موسوی و یکی دیگر از برادران به نام زنده دل برای پاکسازی و خنثی نمودن مین وارد میدان مین شدیم. برادر موسوی مشغول دادن توضیحات اولیه و اینکه باید پاکسازی شود تا نیروها وقتی می خواهند از سنگرهای نگهبانی به سمت سنگرهای استراحت بروند، برخورد نکنند بود که ناگهان پای برادر زنده دل روی مین رفت و از قسمت پنجة پا به شدت آسیب دید. برادر موسوی هم در اثر انفجار مین نیز مجروح شد. به طرف برادر موسوی دویدم تا بغلش کنم و او را به سمت ماشین ببرم تا هر چه سریعتر به عقب منتقل شود. به طرف او می آمدم که با دست اشاره کرد و گفت‚ جراحت زنده دل از من بیشتر است، اول او را ببرید. به هر زحمتی بود زنده دل را بغلش کردم و بردم داخل ماشین گذاشتم و سریع پیش برادر موسوی برگشتم. تا او را هم ببرم. امّا دیدم او خودش را به ماشین رسانده است. سوار ماشین شدیم. برادر موسوی با اینکه از ناحیه دو پا مجروح شده بود و خونریزی شدیدی داشت، من را توجیه می کرد. در طول مسیر تا بیمارستان نکات لازم را به من یادآوری می کرد. آنها را به بیمارستان صحرایی رساندم. برادر زنده دل دائم می خندید، دکتر که این نشاط و شادابی او را می دید، می گفت:‚ شما واقعاً زنده دل هستید. برادر موسوی هم با لبخند به من اشاره کرد که سریعتر برگرد، منطقه را باید مین گذاری نمائید. برادر موسوی و زنده دل را به تهران انتقال دادند و از آنجا به مشهد، در مدتی که ایشان نبود، ما مین گذاری منطقه را به پایان رساندیم و به عقب آمدیم.