هوش و استعداد

راوی محمدرضا ارفعی: شهید خاطره ای که دارم از والفجر 1 است که نیرو های ما به لطف خدا مناطقی که بود باید تصرف می کردند و با ایثاری که داشتند وخون هایی که دادند و خیانتی که خدا لعنت کند ناخدا افضلی جاسوس شوروی کردند وبه صدام خبر داده بودند آن عملیات لو رفت ما در اوایل عملیات تمام نقاطی که مورد نظر بود به لطف خدا گرفتیم از یک جناح بود که دشمن کلاً ما را تهدید می کرد و آن منطقه نفوذی بود که دشمن از آن منطقه استفاده کرد و راه های ما را تا حدودی قیچی کرد بعد در همان موقع مسئله ای عنوان شد در رابطه با این مسئله که باید ما عرض به خدمتتان تمام جوانب را در نظر بگیریم و مقاومت کنیم خوب ما تاحدودی شهدا و مجرو حین را به عقب کشیدیم وخودمان مقاومت کردیم در همان موقع بود که از طرفی دشمن استفاده کرد و مناطق نفوذی اش را افزایش دادوتا حدودی که برایش میسر بود جلو آمد ما از همان موقعیت استفاده کردیم چون چاره ای نداشتیم فقط تعدادی بودیم که مقاومت می کردیم و توانستیم جلو دشمن را بگیریم تا مجروحین وشهدا به عقب انتقال داده شوند اما در همان لحظه بود که دشمن استفاده کرد و آمد مناطق نفوذی اش را کامل کرد تا این که ما توانستیم از حیله استفاده کنیم خودمان را جزء کشته هایی قرار دادیم که خود عراقی ها در منطقه زده بودند دشمن آمد از همان منطقه رد شد تا اینکه بتواند پاکسازی کند ما که خودمان را انداخته بودیم از همان جا استفاده کرد ورفت و بعد برگشت عقب که باز برود مناطق پدافندی اش را تکمیل کند ما از همان موقعیت استفاده کردیم و بعد بلند شدیم و به خط پدافندی خودمان رفتیم که به اصطلاح در نفوذ ما بود. خوب با آتش شدیدی که دشمن داشت و آتشی که به لطف خدا رزمندگان ما به دشمن حمله بردند و به شدت ادامه داشت ما خودمان را در پاتک های دشمن آماده کردیم تا مقابلش به سختی مقابله کنیم منطقه ای بود که تا حدودی در دشت قرار داشت که دشمن می خواست از دشت به مناطق ارتفاعات یورش ببرد تا بتواند آن ارتفاعات را دستش بگیرد تا بر کل منطقه مسلط باشد ما تقاضای آتش منحنی کردیم که به ما آتش منحنی بدهند که دشمن دارد به اصطلاح پاتک می کند در همان منطقه از طرفی هر چه بی سیم را می گرفتیم کسی به ما جواب نمی داد که به ما آتش منحنی بدهند فقط با یک بی سیم تماس داشتیم که آن را هم گفتیم ما نمی توانیم از آن جهت به شما کمک کنیم ما خودمان آماده شدیم برایس درگیری تن به تن که دشمن تا 20 متری یا 30متری آمد که بتواند دیگر مناطق را از ما بگیرد همان موقع به آن مقاومتی که می کردیم شروع کردیم به ((یامهدی ، یا مهدی )) گفتن همانطور هم اشکها از صورتهای ما جاری بود بلند هم فریاد میزدیم ((یا مهدی ، یامهدی))گلوله ها را هم به طرف دشمن روانه میکردیم در همان موقع بود که چه مساله ای پیش آمد خمپاره ای بود ، کاتیوشایی بود ، توپی بود نزدیک 20 الی 30 تا به اصطلاح توپ یا خمپاره یا هرچه که اسمش را بگذاریم آمد دروسط دشمن قرار گرفت ما با بی سیم داد زدیم همین سهمیه گلوله را ادامه اش بدهید که دشمن دارد داغون می شود آنها با بی سیم به ما جواب دادند که ما نیستیم که داریم گلوله ها را الان پرتاب می کنیم شما با همان جایی که تماس دارید با همان جا تماس بگیرید که بتواند همان کار را ادامه بدهد ما آنجا فهمیده بودیم که اینجا یک امداد الهی است که الان دارد ما را کمک می کند این خمپاره ها را به طرف دشمن می فرستد این بود که مقاومت خیلی شدیدتری با شوق خیلی بیشتر جنگیدیم مخصوصاً که امداد غیبی از این جهت به ما کمک کرده بود تا این که توانستیم دشمن را الحمدلله به همان مناطق دشتی که بود ناگزیر به فرار کنیم و با عده زیادی تلفات دشمن از آن منطقه عقب نشینی کرد