معجزات جنگ

راوی زهرا خموش رضوانی: یک بار وقتی که مجروح بود و از جبهه برگشته بود برای دیدن ما به روستا آمد. شب تا دیروقت با هم صحبت می کردیم. من و مادرم و برادر کوچکم بهزاد که خوابیده بود در یک اتاق دور هم نشسته بودیم و حرف می زدیم و میوة سیب هم داشتیم می خوردیم. برادرم چون پایش مجروح بود پای راستش را دراز کرده بود. هوا سرد و بارانی بود.صحبت ها طولانی شد و پاسی از شب با هم صحبت می کردیم. من دیگر خسته شدم و به اتاق دیگر رفتم که بخوابم همینکه کلید برق حال را خاموش کردم دیگر برق ها هم قطع شد و خاموشی همه جا را فرا گرفت. چون دیروقت بود گفتیم اشکال ندارد همگی تصمیم گرفتیم که بخوابیم. در ضمن در اثر بارندگی اتصال پیدا شده بود و برق ها قطع شده بود. دست زدن به آن کار خطرناکی بود. همگی خوابیدند. بعد از اذان صبح برای نماز بیدار شدیم صدای گریة برادرم را شنیدم که بلند بلند گریه می کرد و دائم می گفت حیف که دیر شناختم. مادرم نگران شد و پشت سر هم می پرسید چی شده پایت درد می کند؟ وقتی حالش بهتر شد و به خودش آمد، گفت: دیشب بعد از اینکه شما رفتید و همه جا تاریک شد، از کنار پنجره نوری به داخل اتاق آمد. سید نورانی به من نزدیک شد. خواستم بلند شوم نگذاشت و دستش را روی شانه ام گذاشت و گفت: بنشین. از درد پایم پرسید گفتم: درد دارد اما نه زیاد. همان طور که صحبت می کردیم سیب تعارفش کردم، یک دانه برداشت. پایم را به طرف بهروز دراز کردم تا شاید بتوانم بیدارش کنم. او هم متوجه شد وگفت: چی شده پسرم پایت درد می کند؟ گفتم: نه زیاد درد نمی کند. گفت من هم الآن از جبهه آمدم عبایش را کنار زد و گفت: اینها آثار ترکش های جبهه است. من هم مرخصی گرفته ام. انشاء ا... پایت بهتر می شود، من دیگر باید بروم. یک مجروح دیگر هم هست که باید از او خبر بگیرم. دیدار بعدی من و شما در اهواز. می خواستم پشت سرش بلند شوم و بدرقه اش کنم اما باز نگذاشت. تا درب اتاق که رفت یکدفعه به خودم آمدم شوکه شده بودم. از خودم می پرسیدم که ایشان چه کسی بود و چطور شد که یک دفعه از نظرم پنهان گردید. این بود که تأسف می خوردم و گریه می کردم و می گفتم که چرا من زودتر نشناختم. بعد از دوازده یا سیزده روز بعد به جبهه اعزام گردید و به شهادت رسید. با همان پای مجروحش به جبهه رفت. دیدار با آقا همان و شهادتش همان.