ايثار و فداکاري

راوی غلامرضا نصر اللهی: «گاهی که به خانه می آمد، می دیدم کتش را به همراه ندارد، علّت را که می پرسیدم، می گفت : فلان دوستم سرما می خورد لباس کم داشت.‌ کُتم را به او دادم تا بپوشد و سرما نخورد. گاهی هم از ما اجازه می گرفت و مخصوصاً زمستانها هَمکلاسی هایش را که از روستاهای دیگر به اینجا می آمدند را به خانه می آورد و می گفت : سرما می خورند. ‌خیلی با آنها صحبت می کرد و از این کار خود خوشحال بود.»