عشق شهادت

راوی معصومه مرادی: یادم است وقتی برادرم حسن به شهادت رسیده بود پدرم اطلاع داشت ولی ما اطلاع نداشتیم و مدام با خدا مناجات می کردیم و از خدا و امام زمان (عج) می خواستم که خبری از برادرمان زودتر بیاورند حتی اگر شهید شده است خبر شهادت را بیاورند چون هر روز یک چیزی می گفتند یک روز می گفتند مجروح شده است و از این قبیل خبرها چهل روز به همین منوال گذشت و ما از او خبری نداشتیم همین طور که صحبت می کردم با خدا و به آسمان نگاه می کردم دیدم نوری از طرف آسمان پایین آمد نور سبز رنگی بود این نور همانطور رفت و فرود آمد که الان مزار شهیدان است چند نفر از اهالی دیگر هم مشاهده کرده بودند و همه متعجب شده بودند حتی خود شهید هم به ما گفته بود اگر یک وقتی قبرستان پایین پر شد و جایی نبود اگر صلاح بدانید - حتی در وصیت نامه اش همه نوشته بود - که در قبرستان جدید مرا دفن کنید و آن قبرستان را به نام من نامگذاری کنید موقعی که رفتیم تشییع جنازه نمی دانستیم که می خواهند به کدام قبرستان ببرند یک دفعه دیدم جنازه شهید را بلند کردند خوشحال شدم و با خودم گفتم نوشته و ملائکه جنازه شهیدی آوردند دوان دوان جلو رفتم و از یکی از برادران پاسدار خواهش کردم که می خواهم جنازه برادرم را ببینم حتی اگر پلاک تنهاست ایشان گفتند: با عرض معذرت از شما چون که برادرتان جنازه ای ندارد به پدر و مادر و برادرانم گفتم ناراحت نشوید اگر از شهید جنازه ای نیاوردند.