دلم برای خنده‌هایش تنگ شده

راوی دختر شهید: من زهرا هستم، دختر کوچک پدرم. کمتر پدرم را دیده ام، گاهی تابستان‌ها صبح زود دوتایی با هم می‌رفتیم حرم، فقط من و خودش. و چقدر خوش می‌گذشت! دلم برای خنده‌هایش تنگ شده. بودن با او را دوست داشتم. خیلی مهربان بود. دوست داشت من درس بخوانم. خیلی به من کمک می‌کرد و مشاوره می‌داد. برایش مهم بود، می‌گفت: درس‌ات را بخوان. دوست داشت دکتر شوم. می‌گفت: زهرا باید دکتر شود، اما من دکتر نشدم. من رشته انسانی می‌خوانم. نمی‌دانم شاید اگر بود، نظرش عوض می‌شد: این که انسانی‌خواندن بهتر از دکترشدن است. شاید هم نه!