راهی شدم تا حقیقت را بفهمم

راوی پسر شهید: من سیداحمد هستم، فرزند ارشد و تنها پسر شهید حسینی. این که خواهرم زینب می‌گوید: معلوم نیست پدرم در گوش سیداحمد و سیدمهدی چه گفت که آن‌ها هم راهی شدند و ساکشان را بستند! باید بگویم که پدرم اصلاً در گوش من چیزی نگفت؛ اما مهدی همسر زینب را نمی‌دانم. این که چطور از سوریه سر در آوردم، داستان دارد، داستانی مفصل که از بحث‌کردن با پدرم شروع شد و حس کنجکاوی بود که مرا به سوریه رساند و ماندگار شدم. وقتی با او بحث می‌کردم، می‌گفتم: چطور است که قیام مردم علیه حسنی مبارک در مصر می‌شود بهار عربی، می‌شود بیداری اسلامی؛ اما قیام مردم علیه بشار اسد در سوریه می‌شود تکفیری، می‌شود توطئۀ رژیم صهیونیستی؟! او توضیح می‌داد و من اصلاً زیر بار نمی‌رفتم. تا این که ساکم را بستم و راهی شدم. راهی شدم تا حقیقت را بفهمم. درست همان روزی که به سوریه رسیدم، پدرم شهید شد و من اصلاً او را ندیدم. به فرودگاه که رسیدم، انتظار داشتم او را ببینم و به استقبالم بیاید؛ اما نیامد. به‌جای او سردار توسلی معروف به ابوحامد، فرمانده فاطمیون آمد. گفتم: پدرم؟ گفت: هرچه گفتم بیا برو، نیامد! ... وقتی می‌خواستم راه بیفتم به‌طرف سوریه، به پدرم گفته بودم: شما را آنجا چطوری ببینم؟ و او گفته بود: می‌بینی حالا! و وقتی گفته بودم: «کی؟» گفته بود: دیر نمی‌شود، ولی دیر شده بود. من دیر رسیده بودم...
راستش را بخواهید، من پدرم را بعد از شهادتش شناختم. قبل از آن او را نمی‌شناختم. وقتی شهید شد، طوری که دوستان و همرزمانش برایش عزاداری و گریه می‌کردند و از او می‌گفتند، تازه فهمیدم چه خبر است. زمانی که شهید توسلی، شهید فدایی، شهید رضایی و شهید فاتح در شهادت او گریه می‌کردند و از او می‌گفتند، گویی آن‌ها پدرشان را از دست داده بودند، نه من... وقتی خدا توفیق داد لباس جهاد و دفاع از حرم‌های شریف سامرا و سوریه را بر تن کنم، زمانی که سردار سلیمانی را دیدم و مرا به او معرفی کردند، اشک ریخت و مرا در بغل گرفت و از خاطراتش با پدرم تعریف کرد. چیزی که برایم عجیب بود، این بود که او پدرم را به‌خوبی می‌شناخت؛ ولی من حتی یک بار از پدرم نشنیده بودم که او سردار سلیمانی را از نزدیک دیده باشد...