حالات معنوي قبل از شهادت

راوی مهدی آقا گلی : عملیات والفجر 8 وقتی به سید ابراهیم شجیعی گفتیم که سید ابراهیم این دفعه - به لهجه سبزواری تقت را زد - شهید می شود مثل ابر بهار گریه می کرد اصلاً معلوم بود که این دفعه می رود گویا به ایشان الهام شده بود که این دفعه شهید می شود باور کنید این قدر توی نخلستانهای آبادان بلند گریه می کرد که بعضی وقت ها بچه ها می پرسیدند چکارش شده است؟ عملیات والفجر8 بود که بچه ها را جمع کرد توی اتاقش یک دوشب به عملیات مانده بود بچه های کادر را صدا زد و گفت: بچه ها بیایید امشب یک کاری بکنیم پریسدیم چکار کنیم؟ زیارت عاشورا را خواندیم و مداحی هم انجام شد بعد برادر شجیعی گفت: هر کدامتان یک نفر را بغل بگیرید به عنوان برادر شب عجیبی بود آن شب. آن شب گریه ها خیلی بلند بود. بعد از اینکه متفرق شدند اصلاً نمی شد برویم توی اتاقها. هرکسی رفت کنار یک نخلی نشست وبا صدای بلند گریه می کردند وتا صبح اینها گریه می کردند فردایش بچه ها را به منطقه عملیاتی بردند یک شبانه روز عملیات به تاخیر افتاد یک بیمارستان صحرایی بود ما را همان جا اسکان دادند در همان شب هم توی بیمارستان صحرایی سه چهار تا روحانی داشتیم که کنار هم عجیب بودند. ایشان گفتند ما اصلا عقب نشینی نداریم زمانی که قایق ها می برد برمی گشت وقایقی نبود که برگردیم می گفت فکری که پشت سرمان نگاه کنیم نداشته باشیم باید جلومان را نگاه کنیم ببینید جلو چه می گذرد باید بروید و در خشکی جای پا پیدا کنید چهار نفر به اصطلاح حمل مجروح گذاشته بود و گفته بود حتی اگر من مجروح شدم من را روی بلانکارد بگذارید و به جلو ببرید عقب نیاورید آن شب لباس سپاه را پوشید گفتم سید ابراهیم چه طوری است گفت دیگر -تقمان زده امشب- شهید می شود با خنده هم می گفت .گفتم: نه شما باید باشید افرادی مثل شما برای مملکت مورد نیاز اتفاقا همان شب ها نامه ای دستش دیدم گفتم چی هست ؟ گفت نامه ای است گفتم از کجا رسیده ؟ گفت از خانواده آمده گفتم الان که می رویم عملیات جوابش را بنویس وتوی صندوق بینداز و توی نامه را پسرش نوشته بود نامه را تا کرد وگذاشت توی جیبش همین جیبی که آرم سپاه هم دارد گفت من از نامه زودتر می روم همان طور هم شد موقعی که شهید را به سبزوار آورده بودند شنیدم که نامه را از توی جیبش در آورده اند.