روحيه بسيجي

راوی محمد توانائی مروی : سال 63 در تیپ 21 مام رضا (ع) من معاون گروهان بودم ولی مسئولیت دسته را نیز در شرایطی به عهده داشتم . چند روزی از مأموریت ما گذشت که فرمانده گردان به مرخصی رفت و مسئولیت گردان به عهده آقای نظافت افتاد . در مدت مأموریت من در خط مقدم بودم . یک شب با خودم گفتم : خوب است امشب هر طور شده به محل برید گی جاده بروم و نگاهی به منطقه بیاندازم و از وضعیت آنجا اطلاعاتی کسب کنم . ساعت یک ، دو شب دل را به دریا زدم و از سنگر بیرون آمدم وبا هر سختی بود در زیر آتش دشمن به جلو رفتم . در محل بریدگی جاده تانک سوخته ای راد یدم که محل مناسبی برای دیده بانی از عراقیها بود جلوتر که رفتم ، آقای نظافت را بالای خاکریز در حالی که بدنه تانک قسمتی از خاکریز را در برگرفته بود . خیلی آرام وراحت انگار که در منطقه جنگی نیست دیدم . سلام کردم . او نگاهی به سرو قد من کرد و در حالی که می خندید جواب داد و پرسید :" خوب ، آقای خلوصی اینجا چکار می کنی ؟ " من با لکنت زبان گفتم : هیچی امشب دل را به دریا زدم و از سنگرم که به خاطر آتش سنگین دشمن نمی توانستم بیرون بیایم . خارج شدم و به جلو آمدم تا فردا نگویند فلانی 10 ، 20 روز به عنوان معاون گروهان بود ، اما یک شب هم نیامد از بیرون سنگر خبر بگیرد . ایشان خندید و چیزی نگفت . بعد از این جریان من شنیدم که ایشان هر شب بعد از نماز به این قسمت می آمده و تا صبح از آنجا حفاظت و ناگهبانی می کرده است .