خاطرات نحوه مجروحيت

راوی زهرا غفوریان: محمدرضا ارفعی در عملیات بدر در منطقه هور العظیم این طور که دوستانش می گفتند بر اثر ترکش خمپاره به شکم شکمش کلاً شکافته می شود بعد ایشان را به عقب منتقل می کنند و از آنجا به تبریز می برند و در یکی از بیمارستان ها بستری می کنند دو سه روز ایشان بستری بودند بعد به هوش می آیند به خانه خاله اش که آن هم مادر شهید است تلفن می زند ما تلفن نداشتیم خانه خاله اش به خانه ما نزدیک بود به خاله اش گفته بودند من مجروح هستم و در بیمارستان در تبریز بستری ام من هم می خواستم بروم اما مرا نبردند خیلی ناراحت شدم اما خانواده آقا رضا اصرار داشتند که شما بچه کوچک دارید تبریز هوا سرد است آن موقع ها هم هواپیما به تبریز پرواز نداشت گفتند رضا راضی نیست شما بیایید ما میرویم و رضا را می آوریم کارش نشده مجروح شده دیگر خواهر و برادر بزرگشان رفتند خواهرش بعد که تعریف می کرد میگفت وقتی رفتم کنار بسترش و پرسیدم رضا جان چه کار شده ای فقط میخندید بعد میگفت خیلی سرو صدا کردم گفتم چرا شما به مجروحین رسیدگی نمی کنید اینها دارند از دست میروند میگفت باور کنید نمی گذاشت مکن ملافه را کنار بزنم ببینم اصلاً کجایش مجروح شده است میگفت پرسیدم رضا جان چه کار شده ای می گفت خواهر جان مثل دفعه های قبل چیزی نشده یک گلوله به پایم خورده است میگفت اولین کلامی که از من پرسید گفت:زهرا خانم چطور است ؟ فاطمه خانم دخترش چطور است دیگر گفت خواهر جان وبرادرجان شما بروید هتل و اینجا نمانید هر چه گفتم می خواهم در کنارت بمانم می گفت نه دیگر پرستار آمد ملافه ها را عوض کند گفت خواهر جان شما بروید بیرون نمی خواست ببیندکه چکارش شده است میگفت از پرستار سوال کردم برادر من کجایش مجروح شده است گفت برادر شما چند روز دیگر بیشتر زنده نیست تمام روده هایش بیرون ریخته است میگفت با شنیدن این حرف خودم را زیاد زدم و اصرار زیاد کردم که شب را بمانم گفت خواهر جان می خواهم امشب راحت بخوابم این ها شب به هتل می روند صبح که می آیند می بینند ایشان به شهادت رسیده است دیگر به ما خبر دادند که ما داریم می آییم یک وقت شما نیایید من فکر کردم طبق معمول مجروح هستند وقتی آمدند دیدم با جنازه آقا رضا آمده اند باور کن 16 سال قبل انگار همین دیروز بود تمام آن خاطرات جلوی چشمم است یک دفعه دیدم خاله ایشان و در حیاط باز شد و خودش را داخل حیاط انداخت گفتم چی شده است گفت رضا شهید شده است من اصلاً باورم نمیشد دیگر اقوام وخویشان مطلع شدند و می آمدند تشییع جنازه با شکوهی برگزار شد و مراسم خوبی هم برای ایشان گرفتند و تجلیل کردند همه نوزادمرا می گرفتند، بغل میکردند و میبوسیدند هرکس که میفهمید آقا رضا شهید شده است می گفت واقعاً ‌شهادت حقش بود انگار برای شهادت به دنیا آمده بود