ديدگاه شهيد

راوی گل بخت طاهرانی: گل محمد هم مانند پدرم در سن سیزده سالگی موتوربان روستای دیگری بود اطراف موتور آب بیابان و مسئولیت موتور آب در شب وروز به عهده ی گل محمد بود . برای نهار به خانه می آمد بقیه اوقات را باید حتماً آنجا می ماند. یادم هست که روزی جلویش ایستادم و گفتم : شما زمانی که می خواهی از آن بیابان در آن تاریکی عبور کنی نمی ترسی ؟ گفت : نه خواهر جان خداوند عالم هر چه را که خلق کرده هم در روز هست و هم در شب . منتها تاریکی شب آدم را به یاد قیامت می اندازد . اما من همیشه نگران بودم و انتظارمی کشیدم تا او برگردد.