خاطرات بعد از مجروحیت

به رواست از صدیقه سراج : به خاطر دارم دفعه اولی که برادرم شهید جواد مجروح گردیده بود در تهران بستری شده بود که از طریق بیمارستان با ما تماس گرفته بودند که خود شهید گفته بود تماس نگیرید و سری اول از مجروحیتش هیچ گونه حرفی به ما نگفته بود تا اینکه سری دوم از ناحیه دست چپ ترکش خورده بود و در بیمارستان مشهد بستری بود که مادر محل مجروحیتش را دیده بود و اشک از چشمانش جاری شده بود برای همین برادرم جواد آستینش را پایین می کشید که ما نبینیم و گریه نکنیم.