عشق شهادت

راوی اکبر سعیدی فاضل (کیخا) : زمانیکه در ستاد شهدا بودیم از پیکر تمام شهداء در داخل تابوت عکس می گرفتیم. یک روز حاج احمد نجاریان گفت: برادر کیخا، می ترسم جنگ تمام شود و شهید نشوم دلم می خواهد که شما یک عکس یادگاری از من در حالی که پرچم سه رنگ جمهوری اسلامی در داخل تابوت بررویم است، بگیرید. که اگر شهید نشدم لااقل یک عکس شهید گونه داشته باشیم. من هم موافقت کردم. بعد از اینکه حاج احمد داخل تابوت دراز کشید پرچم سه رنگ جمهوری اسلامی را روی بدن ایشان انداختم ولی صورتشان بیرون بود. به مزاح گفتم: حاجی، عینک را در نیار _ چون ایشان همیشه عینک داشتند _ بعد گفت: اگر عینک را در نیاورم که مشخص می شود ما شهید نشدیم، چون کسانی که شهید می شوند عینک ندارند. گفتم: این نوعش را هم می خواهم داشته باشیم. گفت: نه، اگر اشکال ندارد، عینک را دربیاورم. حاج احمد عینکش را درآورد و من هم یک عکس از ایشان گرفتم. بعد از اینکه عکس حاضر شد و به ایشان دادم گفتند: برادر کیخا با شما کار دارم. گفتم: بفرمایید چی شده است؟ گفت: بابا این عکس که خیلی با شهدا فرق دارد. این عکس کجا، عکسهای شهداء کجا! عکسهای شهدا نورانیت و معنویت خاصی دارد. پس معلوم می شود که من هنوز آمادگی لازم را برای شهید شدن کسب نکرده ام. هرچه این عکس را با عکس شهداء قیاس می کنم می بینم خیلی فرق می کند.