صداقت و راستگويي

راوی رسول پور طوسی: یکی از مسئولین تراز اول مملکت بنده را مامور کرد که به نورالله کاظمیان بگویم: آقای کاظمیان تو کوچکتر از آن هستی که سر مسئله جبهه و جنگ حرف بزنی وبگویی که چرا فلانی جبهه نمی رود. در آن زمان نورالله کاظمیان در راه آهن بود و می خواست به جبهه اعزام شود.نزد او رفتم وگفتم که: فلانی از شما گلایه داشت. آقای نورالله کاظمیان چرا این حرفها را راجع به او زده اید؟ او گفت:من به هیچ وجه این حرفها را نزده ام. بعد هم ایشان از راه آهن تهران به دفتر آن شخص تلفن زد که با او صحبت کند ولی دفتر دار آن شخص تلفن را به دفتر ایشان وصل نکرد. قبل از شهادت نورالله کاظمیان،خودم با آن شخص تلفنی صحبت کردم وگفم:پیام شما را آقای کاظمیان رساندم ولی ایشان همه را تکذیب کرد وحتی خودش شخصا با دفتر تمس گرفت که با شما صحبت کند امّا دفتر دار شما آن موقع تلفن را به اتاق شما وصل نکرد. بعد از شنیدن این سخنان که من گفتم: آن شخص خیلی ناراحت شد. زمانیکه خبر شهادت آقای کاظمیان را آن شخص شنید در تشییع جنازه شهید کاظمیان شرکت ودر مورد شهید سخنرا نی خیلی جالبی نمودو درطول سخنرانی یکسره گریه می کرد.