قران و نيايش

راوی حمیدرضا صدوقی: سردار رشید شهید مهدی فرودی در قسمتی از وصیت نامه ی خود این گونه نوشته است که افسوس و وای بر من که هنوز در زندگی جسمانی به سر می برم در صورتی که یاران فراوانی پرواز کرده اند ای خدای بزرگ چگونه خواهد بود"وقتلا فی سبیلک فوق لنا" ای خدا موفقم کن تا در راه تو کشته شوم. فکر می کردم تا بحال چه لطف هایی شامل حال ما شده است و بی توجه و ناسپاس بودیم ما را به شوق و جذبه کشیده اند اشتیاقی نیافتیم ما را دعوت کرده اند کوچ نکردیم و رحلت ننمودیم رمزها و اشاره ها برای ما فرستادند به فهم و ادراک نکشیدیم و در نیافتیم. بال پرواز عطا کردند، پرواز ننمودیم و زمین گیر شدیم. دوباره قرآن را گشودم و استخاره گرفتم که نوشته بود ای که به خویش اطمینان داری، عروج کن به سوی پرورش دهنده خود راضیه، مرضیه... به آسانی به سوی بهشت ماصعودها، این کار اکنون بر ما آسان است هرگاه خواستیم می توانیم ولی آیا دوباره زمین گیر نخواهیم شد؟ گل او ما را از اسارت طبیعت و قید و بند هیولای نفس نجات دهد و رهایی بخشد و شناختی کامل از آن آیه ها بیابیم و به سویش بشتابیم که "انالله و انا الیه راجعون"...ساعت سین هم فرا خواهد رسید، عده ای خواهند ماند و عده ای خواهند رفت آنانی که می روند مسیرشان را از هم اکنون بر"صراط انعمت علیهم" به سوی نور مشخص کرده اند و دست در دامان حجت الله الاعظم(عج) انداخته اند که بی او همه چیز بیراهه و گمراهه است. خدایا همنشین از همنشین رنگ می گیرد، خوشا آنانکه با تو همنشین اند و روزگاری هم که آنها زمینی بودند ما با آنها همنشین بودیم، به حرکت این رابطه ما را هم با خود همنشین گردان و"لک الحمد" که ما را با شاهدان آسمانی آشنا کرد.