حالات معنوي خاص

راوی محمد امیر کریمی زاده: یک شب چهارشنبه در گردان ایشان دعای توسل بود و از بنده دعوت کردند که آقای کریمی امشب در دعای توسل که در گردان ما برگزار می شود شما هم بیایید و شرکت کنید. گر چه آن زمان ما هم تیپ دعای توسل داشتیم اما دعای توسل گردانها معنویت خاصی داشت. بچه های گردان در داخل چادرها، برقها را خاموش می کردند و یک معنویت عجیبی را در آنجا احساس می کردی. من از قبل قرار بود جهت مأموریت به اهواز بروم ولی با توجه به دعوت رسمی شهید قراقی و میل باطنی خودم در دعا شرکت کردم و به بچه های خودمان گفتم: امشب یکی دو ساعت دیرتر به مأموریت می رویم. شهید قراقی در آنجا با حالت خاصی دعا را می خواند و زمزمه می کرد و یکسره اشک می ریخت و سر به سجده می گذاشت. در آنجا بود که من احساس کردم که شهید قراقی مدت زیادی در بین ما نخواهد بود.