حالات معنوي قبل از شهادت

راوی محمد امیر کریمی زاده: از خط به عقب برمی گشتم که، دیدم تعدادی از نیروها کنار یال کوه مستقر شده اند. یک نفر در اول صف بود که چهره اش خیلی به نظرم آشنا آمد. جلو که رفتم دیدم احمد آقا است، کلاه آهنی به سرداشت و جزء نفرات اول صف بود. من وقتی این صحنه را دیدم خیلی تعجب کردم، چون معمولاً بچه های اطلاعات و یا عملیات باید در جلوی صف باشند. با ایشان سلام و احوال پرسی کردم و پرسیدم چرا اینجا نشسته اید؟ گفت: می خواهم با نیروها به جلو بروم، من متوجه ی حالت خاصی در چهره ی ایشان شدم. فهمیدم که احمد آقا رفتنی است. به همین دلیل بعد از کمی صحبت با ایشان صورتش را بوسیدم و گفتم: التماس دعا حاج آقا از ما فراموش نکنی. با او خداحافظی کردم و به سمت قرارگاه راه افتادم، وقتی به قرارگاه رسیدم. تقریباً دو ساعتی بیشتر طول نکشید که خبر آوردند. آقای قراقی در همان مرحله ی اول عملیات برای کنترل اوضاع از یال کوه بالا می رود که تیری به سر ایشان اصابت می کند و به فیض عظیم شهادت نائل می شود.