ایجاد روحیه در رزمندگان

به روایت از مریم عاصمی : یکی از همرزمان علیرضا برایم تعریف می کرد: بعد از عملیات والفجر مقدماتی هنگام بازگشت ساعت 5/2 شب با او به خط رفتیم، نزدیکی های صبح بود رو به من کرد و گفت: برویم یک سری معبر ایجاد کنیم. من و علیرضا و آقای ارزان پوری بودیم که رفتیم تا اینکه به میدان دشمن رسیدیم. تا شروع به کار کردیم دشمن متوجه شد و حجم آتش سنگینی بر سر ما باریدن گرفت. او گفت: دیگر نمی شود کاری کرد، چون وارد هلال شده ایم کاری از پیش نخواهیم برد. این بود که برگشتیم. در هنگام بازگشت متوجه شدیم بعضی بچه ها در وضع روحی خوبی نیستند و خسته اند، تعدادی مجروح هم آنجا بود و منتظر بودند تا امداد برسد. او چند دقیقه ای با بچه ها صحبت کرد و گفت: بدانید شمائیکه اینجا آمده اید به سمت کربلای حسینی حرکت کرده اید و زوار حسین هیچ گاه خسته نمی شود. بچه ها با این صحبتها روحیة تازه ای یافتند و هر کدام یک مجروح را گرفتند و به عقب برگشتیم. او بعداً با ماشین به منطقه برگشت تا بقیة مجروحان را با خود به عقب منتقل سازد. در همین حین می بیند یکی از رزمندگان که پایش قطع شده، دست بر گردن یکی دیگر که دستش قطع شده انداخته و به عقب می‌آیند. علی همه و آن دو نفر را سوار ماشین می کند و حدود70 تا 80 نفر مجروح را به عقب می آورد. و چنین فداکاریهایی فقط از انسانهایی مثل او برمی آید.