پيش بيني شهادت

راوی محمد جاویدی: مسئولیت سنگین رساندن خبر شهادت محمد باقر به دوش من افتاده بود . خانواده ام را در اهواز گذاشتم و به مشهد بازگشتم به محض ورود با مادر و همسر شهید (خاله و خواهرم ) رو به رو شدم پرسیدند چرا به این زودی آمده ای هنوز دو سه روز بیشتر نیست رفته ای . نمی خواستم در آن لحظه مطلب را عنوان کنم لذا گفتم : برای شرکت در سمیناری آمده ام .به برادر کوچکترم سفارش کرده بودم در ضمن که من با آنها صحبت می کنم برود و عکس شهید را از طاقچه اتاق بردارد و برای من بیاورد اینکار انجام شد برای انجام مقدمات کار تشییع و ... از منزل خارج شدم پس از یک ساعت که برگشتم دیدم خاله گریه می کنند تعجب کردم که آنها چگونه پی به موضوع برده اند . بلافاصله مورد شماتت مادر شهید قرار گرفتم که چرا حقیقت را به وی نگفته ام . این قضیه گذشت پس از چند روز از خواهرم ( همسر شهید ) پرسیدم که چطور شد پی به قضیه بردید ؟ گفت : شهید قبل از آخرین اعزام به من سفارش کرد اگر کسی آمد و خبر آورد که اتفاقی نی افتاده بدان مجروح شده ام . اگر به اتاق رفتند و عکس مرا روی طاقچه ندیدی بدان شهید شده ام .