حرمت والدين

راوی گلدسته خیرآبادی: به خاطر دارم در یک روز سرد زمستانی که برف سنگینی هم آمده بود و کسی در خانه نبود که حتی برف روی پشت بام را بیندازد و دخترانم هم کوچک بودند که از شدت سرما گریه می کردند. تا این که مجبور شدم خودم به پشت بام بروم و برفها را بیندازم در حال برف پارو کردن بودم که پایم لیز خورد و از بالا به پایین افتادم که این ماجرا به گوش پسرم قاسم علی که در جبهه بود رسید برای همین چند روزی را مرخصی گرفت و به خانه آمد و در این مدتی که من مریض بودم قاسم علی از من مراقبت می کرد و نمی گذاشت که به کارهای خانه دست بزنم و همانند پروانه ای به دور شمع می چرخید. تا من هر چه سریعتر بهبود یابم و من همانجا دست هایم را بلند کردم و گفتم خدایا شکرت که چنین پسری را به من عطا کردی تا در راهت که حق است فدا کنم.