توجه به خانواده

خاطره ای که هیچگاه فراموش نمی کنم زمانی است که من در بیمارستان بستری بودم و بچه بزرگترم که یک سال و نیم بیش نداشت درمنزل دور ازمن بوده و بی تابی می کرده است محمدنوجوانی بیست ساله بود برخلاف انتظار ما او مسئولیت نگهداری از فرزندم را بعهده گرفته وخیلی بهتر از دیگران او را آرام کرده وخوابانده بود من بعداً فهمیدم که ایشان چقدر مسئولیت پذیر بوده ونسبت به من لطف و مهربانی داشته است .