مراقب

راوی دوست شهید:حدودا بيست سال پيش بود كه با او در مدرسه راهنمايي شاهد آشنا شدم . همه ى دانش آموزان آنجا دردی مشترك داشتند، پدرانمان برای دفاع از ميهن رفته بودند، به ما "فرزندشهيد "ميگفتند... منوچهركرمی مُبصر كلاس بود، ما طبق عُرف مدرسه ، او را "مراقب" صدا ميزديم، خودش هم با افتخار می گفت من مراقبِ كلاس هستم منوچهرخيلی تلاش ميكرد كه نظم وانضباط در كلاس درس اجرا شود ،با همان آرامش و متانتِ مثال زدنی اش.. حتی بعضی اوقات فراتر از اختياراتش ظاهر ميشد، انگار عاشق مراقبت ازديگران بود، آن هم در سنی كه همگی بازيگوش بوديم و پر هيجان. طبق روال مدرسه ،نمازجماعت را داخل حياط مي خوانديم .منوچهر عادت داشت چشمهايش را می بست ، مخصوصا وقت قنوت ، در آن لحظات ديگر مراقب ما نبود ،خودش بود و خدای خودش... ميگفت اينطور بهتر با پروردگار ارتباط برقرار ميكنم..... تا بزرگ شديم ، هر كسی شغلی انتخاب كرد و رفت پيِ زندگی اش، اما او تصميم گرفت پليسِ اداره آگاهی شود تا اين بار مراقبِ جان و مال و ناموسمان شود. حالا او چند هفته است در راه پاسداری ازانقلاب و در يكی از عملياتها با اشرار به پدرِ شهيدش پيوسته است منوچهر ديگر تنها فرزندِ شهيد نيست ؛ خودِ خودِ شهيد است و ما كماكان فرزندِ شهيديم و هركدام مشغول زندگى خودمان... به افتخار همه ی مراقبانِ مال و جان و ناموس و انقلاب برای دوست و مراقبِ كلاسمان شهيد سرگرد منوچهركرمی با افتخار