پیکر «خواهر زاده ام» در سوریه مانده است

خواهر زاده مان به اسم «شهید سید حمید سجادی» دو سال زودتر از سید هادی شهید شد. من و شهید سید حمید با هم در منطقه بودیم. سید هادی 4 ماه زودتر از ما اعزام شده بود. ما که به منطقه رسیدیم، گفتند سید هادی به حلب رفته بود. به دمشق که رفتیم گفتند سید هادی به تهران رفته است. سید هادی مجروح شده بود و این موضوع را از ما پنهان کرده بودند. در آن زمان ترکش به کمر و پایش اصابت کرده بود. سید حمید با این که خیلی از ما کم سن تر بود، اما پسری عاقل بود. به پادگان که رسیدیم به من گفت «دایی جان به کسی نگویید که با هم فامیل هستیم». استدلالش این بود اگر موقعیت خوبی در اینجا پیدا کنم دیگران فکر می کنند برایم پارتی بازی کرده اید. تا زمان شهادت ایشان، هیچ کس از این موضوع خبردار نشد. سید حمید برای تامین امنیت «نُبل و الزهرا» به شهادت رسید. نحوه شهادت ایشان به این صورت بود که شب در منطقه محاصره می شوند. همرزم ایشان به نام حمید شجاعی کنارش بوده است. به گفته آقای شجاعی یک خمپاره به منطقه پرتاب می شود که ترکش آن به سینه سید حمید اصابت کرده و شهید می شود. پیکر سید حمید سجادی هم در منطقه ماند.