شهید به خاطر خانواده ادامه تحصیل نداد

من دوستان شهید زیادی دارم. شهدا ویژگی های مشترکی دارند. سید هادی از بین ما 4 برادر شاید سواد کمتری داشت اما با ما فرق می کرد. بسیار شوخ طبع و مهربان بود. فداکاری عجیبی داشت. ما 3 برادر در حوزه علمیه درس می خواندیم. از آنجایی که مدارک شناسایی مان تکمیل نبود، شهریه دریافت نمی کردیم. پدرمان هم هرجا برای سخنرانی می رفت، پولی نمی گرفت مگر آن که مردم خودشان به ایشان هدیه می دادند. زندگی سختی داشتیم بنابراین سید هادی درس را رها کرد و کمک خرج خانواده شد. اوایل در روستای «تقی آباد» فریمان، کشاورزی می کرد. بعد وارد شغل بنایی شد تا این که مرحوم پدرمان سکته مغزی کرد. مجبور شدیم به مشهد بیائیم. ما در حوزه علمیه بودیم و تنها تابستان ها می توانستیم کار کنیم اما سید هادی تمام طول سال کار می کرد و مخارج زندگی را برعهده گرفت. بعد از ازدواج هم از نظر مالی خانواده را تامین می کرد. سید هادی بعد از این که استادکار شد، با کارگرهایش رفافت می کرد و به هیچ وجه منیت نداشت.