شاتوت‌های قرمز

مرتضی در روز ۲۱ شهریور ماه سال ۹۵ در لاذقیه به شهادت رسید. همسرش می‌گوید: «خدا می‌داند روی چی دست بگذارد. با چیزی امتحانت می‌کند که خیلی دوستش داری. باور می‌کنید گاهی گریه می‌کردم و می‌گفتم یا امام رضا (ع) بچه‌ها را ازم بگیر مرتضی را نه؟!»، ولی با این حال او را قبل از شهادت به حضرت ابوالفضل (ع) بخشیده بود. مادرش پیش از آن خوابش را دیده بود، ولی هیچ‌کس، هیچ وقت اشکش را ندید. می‌گفت: «مرتضی راهش را انتخاب کرده است، راه خوبی هم رفت.»، اما تا روز‌های آخر، حاضر نشد لباسی با رنگ‌های شاد بپوشد مبادا که از یاد مرتضی غافل شود. یک سال بعد بالاخره طاقت نیاورد و به او پیوست. به وصیتش عمل کرده‌اند: درخت‌های شاتوت قرمز، رز و یاس‌های سفید باغچه هر روز سیراب می‌شوند. هیچ‌کس قصد ندارد شیر فلکه آبیاری قطره‌ای او را ببندد.