شجاعت و شهامت

راوی حسن محمودی: از ابتدایی که عملیات شروع شد ، برادران فرمانده ما را همراه با نیروهای دیگر به خط مقدم بردند و ضمن اینکه گردانها و دسته ها و تجهیزات و مهمات آماده بود به خط مقدم رفتیم محور شلمچه ، آماده دستور فرمانده بودیم ، در آنجا حدود ساعت 2 نصف شب بود که می خواستیم به دشمن یورش ببریم و گروه گشتی مان آمد و گفت : برادران برای امشب احتمالاً عملیات نمی شود و عملیات به تأخیر افتاده است ، چون دشمن کانال آبی را به طرف ما سرازیر کرده و احتمالاً عملیات نمی شود . آن شب تا صبح آنجا بودیم صبح ساعت 4 بود که بلافاصله ما را توسط کمپرسی خودی به پشت خط آورد به محور خرمشهر آنجا یک قرار گاهی داشتیم به نام دژ در آنجا مستقر شدیم . بعد از حدود ساعت 6 بعد از ظهر مجدداً تمام تجهیزات جنگی مان را چک کردیم جیرة جنگی گرفتیم به محور شلمچه عازم شدیم . جهت عملیات در آنجا هم حدود ساعت 9 بود که با دستور فرماندهی محترم دژ و همچنین دستوراتی که از سپاه مرکز رسید از طریق بی سیم پخش شد با رمز یا مهدی ادرکنی به سوی دشمن یورش بردیم در این لحظه که من در یکی از گروهها با برادران به طرف دشمن می رفتیم ، چند گلولة آرپی چی داشتیم با یک قبضه کلاشینکف و چند تا نارنجک و تجهیزات انفرادی مانند : قمقمه آب و جیرة جنگی و وسایل کمکهای اولیه بطرف دشمن حرکت کردیم . آتش دشمن زیاد بود اما بچه ها واقعاً با ایثار و اخلاصی که داشتند شجاعانه به پیش می رفتند و حتی اگر برادری مجروح می شد ، بلافاصله گروه امداد آماده بود او را به پشت خط منتقل می کرد و ما حدود 300 متر که از خاک ریز خودمان دور شدیم . آرپی چی مان با یکی از برادران دیگر مجروح شدند و بعد از آنجا من کمک آر پی چی زن یکی دیگر شدم و به طرف دشمن حرکت کردیم . در حینی که می رفتیم به طرف دشمن به کانال آبی برخورد کردیم که در آن کانال آب ، افرادی که از نظر قد کوتاه بودند از آن کانال نمی توانستند عبور کنند ، به علت اینکه عمق کانال زیاد بود و اما بعضی از برادران که قدشان یک مقدار بلند بود آن تعداد را می توانستند رد کنند ، ما هم یکی از این برادران بودیم که توانستیم از این کانال عبور کنیم و به طرف جلو برویم اما وقتی رفتیم داخل کانال کانال هم زیاد آب داشت و همراه با گلهای بسیار زیاد . اسلحه مان را بالا گرفتیم و از آن کانال که حدود 15 متر بود عبور کردیم و مجدداً به راههمان ادامه دادیم اما چون بدنمان خیس بود دیگر مجبور بودیم با سرعت کم حرکت کنیم . در هر صورت خودمان را به پشت خاکریز دشمن رساندیم در آنجا بود که یکی از برادران به نام مرتضی آهاریان بود که جزء گروهمان بود و همدیگر را دیدم و بعد همدیگر را شناختیم بعد توی عملیات بودیم که فرمانده آمد و گفت : برادران اگر می توانند یک چند متری عقب نشینی کنند و بروند عقب . بعد با کل نیروها بیایند جلو ، چون زیاد آمدیم جلو و احتمال دارد که نیروها دیرتر به شما برسد یا کاری بشوید در زمانی که می خواستیم برویم عقب به برادر مرتضی آهاریان گفتم برادر بلند شو ، فرمانده گفته برویم عقب . بیا برویم ، بعد با نیروهای پشتیبانی حرکت کنیم ، بیاییم ، گفت : نه من این همه راه را آمده ام و به هیچ عنوان دوست ندارم عقب برگردم . همانجا بود که یک مرتبه متوجه شدم که یکی از فرماندهان آمد به نام برادر رضایی ، فرمانده گردان ، با یک تیر بار دشمن داشت مستقیم روی سر ما کار می کرد بطرف نیروهای خودی و ما هم هر طور می خواستیم موفق شویم که تیر بار را خاموش کنیم به هیچ عنوان موفق نمی شدیم و نمی توانستیم چون دیدمان نسبت به او یک حالتی بود که خوب مسلط باشیم . بهر صورت برادر رضایی که آمد گفت : من باید این تیر بار را خاموش کنم و بلند شد نارنجکش را کشید و از دست راست بلند شد بطرف دشمن از کنار خاک ریز داشت می رفت بالا که نارنجک را بیندازد توی سنگر انفرادی دشمن که داشت کار می کرد یک مرتبه دیدم دشمن درست گرفت تیر بار را روی سر برادر رضایی و دست راستش را از بدن جدا کرد . این برادر رضایی باز مجدداً افتاد و نارنجک از دستش پرت شد به طرف دیگر و منفجر شد و موفق نشدیم نارنجک را بیندازیم توی سنگر دشمن . بعد مجدداً برادر رضایی نارنجک دیگر را با دست چپش کشید و ضامنش را با دست آزاد کرد و هر چه که اصرار کردیم که بده تا ما برویم بیندازیم گفت این باید به دست من کشته شود در هر صورت بلند شد و تنها با دست چپی که در بدن داشت بطرف سنگر دشمن نارنجک نارنجکش را می خواست بیندازد در حینی که دستش بلند بود که می خواست نارنجک را بیندازد توی سنگر باز دشمن تیر بار را روی سینه برادر رضایی و در حینی که نارنجک افتاد توی سنگر دشمن برادر رضایی هم به فیض عظیم شهادت نائل آمدند .