عشق شهادت

راوی سید محمد مبرقعی: یادم است که فرماندهی لشکر ویژه شهداء به ما پیشنهاد داد که شما چون به عنوان کادر و ثابت لشکر معرفی شده اید برای شما اینجا خانه در نظر گرفته شده باید بروید و خانواده تان را بیاورید من به بیرجند به صفر علی رضایی تلفن زدم و به ایشان گفتم چنین پیشنهاد شده است خودتان و خانواده را آماده کنید به خانواده ی ما هم اطلاع بدهید و ما از لشکر ماشین می آوریم که وسایل خود را بار کنیم و برویم وقتی به بیرجند رسیدم شب به ایشان تلفن زدم آمدند خانه ی ما و با هم صحبت کردیم و قرار شد که برویم ولی قرار شده بود که جذب نیرو هم داشته باشیم چون بعداز عملیات کربلای 4 لشکر نیرویش مقداری از نظر کیفیت کم شده بود قرار شد که ما اینجا گردانی را آماده کرده و با خودمان ببریم چند روزی را که مرخصی داشتیم با ماشین تشکیلات می رفتیم به روستاهای بیرجند برای جذب نیرو و یک روزی که می رفتیم دیدم که آقای رضایی دارد گریه می کند پرسیدم چرا گریه میکنی ؟ گفت این حالاتی که تو نسبت به جبهه داری من هم دارم ولی افسوس می خورم که چرا تو هر وقت اراده می کنی به جبهه می روی و هر وقت می خواهی بر می گردی ولی خداوند این توفیق را به من نمی دهد تا به مسیر کارزار رسیدیم همچنان گریه میکرد تصمیم گرفتم به اتفاق به دیدن پدرو مادرش برویم تا شاید آنها بتواند او را متعاقد کنند و از این حالت دست بردارند وقتی وارد خانه پدرشان شدیم تا چشمش به مادرش افتاد با صدای بلند شروع به گریه کرد که چرا مقدمات رفتن جبهه برای من فراهم نمی شود و من نمیتوانم به جبهه بروم گفتم آقای رضایی شما چرا این قدر بی تابی می کنی وجود شما در اینجا از جبهه واجب تر است گفت می دانی من آنقدر تشنه شهادتم و آنقدر تشنه حضور در میدان که میترسم اگر اینجا بمانم از اشتیاقی که به شهادت دارم کاسته شود .