علاقه مندي ها و آرزوها

راوی قدسیه مغینی : یادم هست روزی که شهید کاوه را در مشهد تشییع می کردند و من هم به تشییع جنازه ی ایشان رفتم در داخل صحن امام رضا(ع) بودم که متوجه شدم پسرم علی دولو در حالی که لباس فرم سپاه را به تن داشت با چند نفر از سپاهی های دیگر از آنجا رد می شد او متوجه من نشد و من هم در میان شلوغی او را گم کردم وقتی به خانه رفتم بعد از چند ساعت به خانه آمد و من به گفت شما به تشییع جنازه ی شهید کاوه نیامدید؟ گفتم: چرا آمدم؟ گفت : دیدی چه تشییع جنازه ی با شکوهی شد و چقدر آدم آنجا جمع شده بودند گفتم :چه فایده حیف از خود ش که رفت . حالا دذیگر که تشییع جنازه فایده ای برای او ندارد . گفت : چطور فرق نمی کندوقتی یک ادم معمولی که میمیردچطور تشیع می شود ولی کی آدم را که تشییع می کنند چقدر با شکوه وعظمت دارد . من هم دوست دارم مثل شهدا ء با عزت و اتخار تشییع شوم ومثل شهدا راحت بمیرم. به اوگفتم هنوز برای تو زود است که از این حرفها بزنی گفت : نه زودهم نیست . چیزدیگری نمانده است . وطبق گفته ی خودش از آن ما جرا چیزی نگذشت که شهید شد و تشییع جنازه اش همانطور که دوست داشت با شکوه انجام شد.