شجاعت و شهامت

راوی محمد صفری : یادم می آید یک جلسه ای بود در قرارگاه فرماندهی لشکر فرماندهان را جمع کرده بودند و در باره اهمیت عملیات از بقیه رفع رجوع می کردند از جمله حرف هایی که فرماندهی لشکر زدند گفتند که : آهای فرمانده گردانهای این عملیات مثل عملیاتهای دیگر نیست نباید فرمانده گردان خودش را به دم تیر بدهد و زخمی کند بعد اشاره کرد به سید ابراهیم شجیعی و گفت : شجیعی تو از جمله کسانی هستی که زود به شما تیر می خورد حالا چکار میکنی؟ من در این عملیات دستورمی دهم به امدادگر ها که هر فرمانده گردانی اگر مجروح هم شد تا زمانی که زنده هستید نباید به عقب برگردید می گویم برانکارد بیاورند با برانکارد نیروهایتان را هدایت کنید و جایی آن طرف تر نروید که دو تا تیر بخورد توی مشکهایتان و خلاصه برگردید و بیایید و بروید اورژانس و بیمارستان و جاهای دیگر. آقای شجیعی یک روحیه ی سلحشور داشت کسی بود که خیلی توی عملیاتها پشت خم پشت خم راه نمی رفت آدمی بود که خلاصه سینه اش را سپرمی کرد ویک وزنه ای بود و روحیه به نیروهایش می داد و وقتی فرماندهی لشکر اینگونه صحبت می کرد بقیه ی بچه ها مقداری خندیدند مثـل اینکه حاج باقر بگونه ای صحبت می کند که هیچ کداممان زنده بر نگردیم.