عشق شهادت

راوی محمدرضا بیژنی : برادر موسوی از خدا خواسته بود، آخرین روزهای جنگ، اگر توفیق شهادت داشت شهید شود و خدا هم این خواسته اش را اجابت کرد. او در عملیات مرصاد به اتفاق برادر منصوری و چند تن دیگر از برادران تخریب. در آخرین ساعتهای عملیات برای پاکسازی منطقه از یک تپة بالا می روند و مشغول پاکسازی می شدند. در همین حین یکی از منافقین که پشت تخته سنگی پنهان شده بوده، به محض نزدیک شدن اینها به وی، از محل خود خارج شده و به طرف اینها تیراندازی می کند که گلوله ای به گلوی برادر موسوی اصابت می کند و روی زمین می افتد. چون وضعیت بحرانی و حساس بوده، دیگر برادران نمی توانند برگردند و برادر موسوی را به عقب انتقال دهند و چون گمان می کنند که او به شهادت رسیده است، به کار خود ادامه داده و پاکسازی را به طور کامل انجام می دهند. چند لحظه بعد که یکی از نیروهای بهداری می آید تا برادر موسوی را به عقب انتقال دهد، متوجه می شود که هنوز زنده است و نفس می کشد. امّا متأسفانه بخاطر شدت جراحات وارده چند دقیقه بعد به شهادت می رسد.