تدبير نظامي و مديريت

راوی محمد رضا فداکار : در سال 61 سید حسین موسوی مقدم را مسئول اکیپ نیروهای تأمین دستگاه گذاشته بودم ایشان جلوتراز کمین های خودمان رفته بود که گشت بزند و استراق سمع کند تا ببیند نیروهای دشمن خیال جلو آمدن را ندارند . بعد سنگر کمین خودمان را گم می کند نه بلوکه ای داشتیم نه چیز دیگر تا بتواند نیروها را پیدا کند . بچه ها لای بوته های خار کمین می کردند . در موقع برگشتن چون منطقه بوته زار و بعضأ تپه تپه بود ، مرتب می نشست و بلند می شد تا بتواند نیروها را پیدا کند . در یک لحظه خودم نظاره گر این صحنه بودم یک نفر از سنگر های خود می بیند که شخصی از روبه رویشان می آید مرتب می نشیند و بلند می شود این فرد فکر می کند که طرف مقابلش از نیروهای عراقی هست که دارد می آید تا اینکه نزدیک می رسند . این سنگر کمین ما به شهید موسوی ایست می دهد . قبل از اینکه برسد نارنجک را می کشد و در دستش نگه می دارد که اگر عراقی بود سریع پرتاب کند و اگر ایرانی بود در دستش نگه دارد وقتی موسوی به بیست متری سنگر می رسد می گوید . لا تحرک . شهید موسوی می بیند که این لهجه لهجه عربی نیست ، می گوید : بابا جون من ایرانی هستم و فلانی هستم آقای موسوی آن موقع پی به این موضوع می برد که در برابر نیروهای خودی است مثل اینکه نیرهای خودش هستند .