توکل به خداوند

راوی حمیدرضا صدوقی : یادم است که در منطقه عملیاتی کربلای 10 بودیم . یک شب من قرار بود از منطقه به منظور فراهم نمودن مقدمات تعویض نیرو به پادگان بروم . نیرو های تخریب هم در منطقه مستقر بودند موسوی مقدم مطلع شده بود که من می خواهم به پادگان بروم ، ایشان هم آمد و گفت : به اتفاق به پادگان می رویم تا زمانی که آقای موسوی آماده حرکت شد ، زمان دیر شده بود من به ایشان گفتم:اگر اجازه بدهید ما امروز نرویم ، فردا صبح حرکت کنیم . ایشان یک تکیه کلامی داشتند گفتند: (پدر صلواتی) توکلت به خدا باشد ، هیچ مشکلی بوجود نمی آید . مجدداً تأکید کردم که آقای موسوی اگر الان ما بخواهیم از این منطقه خارج شویم و برویم به پادگان مهاباد ساعت 10-12 زودتر نمی رسیم ، من هم خسته هستم و هوا هم خراب است . دوباره کفت : توکلت به خدا باشد برویم هیچ مشکلی پیش نمی آید . من به اتفاق ایشان از منطقه به سمت مهاباد حرکت کردیم در بین راه من خیلی خسته شده بودم و شهید موسوی هم به رانندگی تسلط نداشت ، هوا هم بارانی بود و باران زیادی در حال باریدن بود . از طرف دیگر هم چراغهای ماشین ما همخراب بود برف پاک کن ماشین همخراب بود . مجموع این عوامل علاوه بر خستگی ، رانندگی را در مسیر برای من مشکل کرده بود . یکدفعه نگاهم به شهید موسوی افتاد ، دیدم ایشان متوجه وضعیّت من شده است همان جا ایشان شروع کرد به دعا خواندن و دائم به سمت من فوت می کرد . من فکر کردم دعا خواندن شهید موسوی برای لحظه ای است امّا با کمال تعجب دیدم تا خود پادگان مهاباد ایشان دائماً در حال خواندن دعا و ذکر بود و به سمت من فوت می کرد ، من منتظر بودم که ایشان ورد و دعا را تمام کند تا بتوانیم با هم صحبت کنیم ، امّا دیدم که این قضیه ادامه دارد.