خاطره شماره 17 - شهید محمدرضا ارفعی

راوی زهرا غفوریان: در یکی از روزهایی که به ملاقات محمد رضا به بیمارستان رفتم دیدم ایشان خیلی ناراحت و گرفته بودند گفتم هیچوقت شما را این طور گرفته ندیده بودم همیشه خیلی در حالت تبسم و خندان بودی پرسیدم چرا اینقدر ناراحتی ؟ گفت که خیلی دلم برای دوستانم تنگ شده است پرسیدم دوستانت چه کسانی هستند بیا برویم به آنها سر بزنیم بعد گفت نه رفقا شهید هستند جلوی چشم خودم به شهادت رسیدند بعد ایشان با همان حالت عصا زنان در حالی که سرم هم به ایشان وصل بود رفت پیش رییس بیمارستان وگفت آقا یک آمبولانس میخواهم ، خیلی هم به خواسته اش قاطع بود رئیس گفت برو بخواب شما باید استراحت کنید بعد به رییس بیمارستان گفت من میخواهم تا بهشت رضا بروم رئیس گفت آقا نمی شود با این وضعی که شما داری از من امضا گرفتند و گفتند خانم ایشان را دست شما سپردیم گفتم اشکال ندارد ـ سرم هم به ایشان وصل بود ـ خدا شاهد است با همان لباسهای بیمارستان و با همان سرم توی آمبولانس نشستیم و دونفری رفتیم به بهشت رضا(ع)به بهشت رضا که رسیدیم سر خاک تک تک شهدا میرفت ومی نشست و با اینها صحبت میکرد میگفت خوش به حال شما میگفت خانم اینها واقعاً رفتند وما هنوز غش داریم ما را خدا نخواست هنوز خدا پاکمان نکرده است وهمیشه به من می گفت تا من فرزندم را نبینم شما بدانید که من شهیدنمی شوم و هر وقت فرزندم را دیدم دیگر آن موقع بدان موقع شهادتم است