ديدگاه شهيد

راوی غلامرضا سالم : معمولاً من با آقای محبوب در یک ظرف غذا می خوردیم، چند روزی بود که دیدم ابراهیم نهار نمی خورد و هنگامی که غذا برای او می برم به هیچ وجه لب به آن نمی زد و از غذا خوردن امتناع می کرد. از او دلیل این کارش را پرسیدم؟ ایشان در جواب من فرمود: خودم را با این عمل تنبیه می کنم. با حالت تعجب از او پرسیدم تو خودت را تنبیه می کنی؟! توئی که دعاها و تعقیبات نمازهایت قطع نمی شود، تو که نماز شبت ترک نمی شود، توئی که غسل جمعه ات را فراموش نمی کنی،تو که اکثر مستحبات را انجام می دهی! مگر چه عمل خطایی از تو سر زده است که اینگونه خود را تنبیه می کنی؟ ابراهیم گفت: چند شب قبل تعدادی خبرنگار، جهت فیلم برداری از گردان ها و گروهان های غواص به منطقه آمده بودند. هنگامی که آنان شروع به فیلم برداری کردند،زمانی که دوربین به من رسید و می خواست از جلوی من عبور کند، مقداری خود را جمع و جور کرده و مرتب شدم. پس از این که دوربین از من گذشت، ناگهان به خود آمده و گفتم ای دل غافل، یک عمریست که دوربین همیشه روشن حضرت حق در حال فیلم برداری از اعمال و رفتار من است اما خودم را جمع و جور نکردم، و با خود گفتم حال که برای دوربین دنیایی که معلوم نیست چه اشخاصی می خواهند چهره و قیافة تو را ببینند خود را گرفتی. پس باید نفس اماره را مقداری تنبیه کرده تا از این به بعد چموشی نکنی.