نوافل و نماز شب

راوی علی فهمیده قاسم زاده: من به یاد دارم در ماه مبارک رمضان، یک شب ایشان را در اتاقی که در آن طرف حیاط منزلمان قرار داشت استراحت می کردند. البته چون که آن اتاق جدا بود معمولاً ایشان بیشتر عبادتها و مطالعات و استراحتهایش را در آن اتاق انجام می دادند. من آن شب به داخل حیاط رفتمة صدای ایشان را از داخل اتاق شنیدم که مشغول نماز خواندن بودند. البته چون که نیمه های شب بود من فکر می کردم که ایشان به حرم رفته اند و هنوز از حرم باز نگشته اند. اما زمانیکه صدای مناجات ایشان را شنیدم فهمیدم که ایشان آمده اند. بنابراین وقتی که صدای نماز خواندن قاسم را شنید رفتم پشت درب اتاق، و علاقه مند شدم که بنشینم و صدای نماز خواندن ایشان را گوش دهم، و البته شاید علاقه هم هست مسئله ای که خداوند این جذابیت ها و این محبوبیت را به شهدا می دهد، که در بین خانواده و اطرافیان محبوبیت پیدا کنند، و اطرافیان توجه بیشتری به آنها داشته باشند، و همین امر هم باعث تأثیر بیشتر خون آنها می شود. در هر حال من آن شب حدوداً یک ساعت به نماز خواندن ایشان گوش می دادم، تا جایی که ایشان به دعای دست رسیدند و من هم دیدم صدای گریه ایشان بلند شد به نحوی که من هم از گریه ایشان و از شدت علاقه ای که به ایشان داشتم گریه ام گرفت. بنابراین در آنجا صبر نکردم و احساس کردم اگر گریه و صدای مرا ایشان بشنوند، درست نیست به همین دلیل آنجا را ترک کردم و ایشان را تنها گذاشتم.