اهميت دادن به سلامتي نيروها

راوی محمد علی موحدی محصل طوسی: قبل از یکی از عملیّاتها قرار شد که از پادگان امام خمینی (ره) نیروها را به طرف مریوان ببریم و مسئولیّت این ستون که متشکّل از چندین گردان مثلاً ادوات (گردان) و چند ماشین آیفا و تجهیزات دیگر به عهدة من بود قاسم موحّدی هم همراهم بود . زمانیکه پشت فرمان ماشین جیپ نشسته و در طول ستون حرکت نیروها را کنترل می کردیم ، چند مرتبه به علّت خستگی زیاد و اینکه دو سه شب نخوابیده بودم از جادّه خارج شدیم . قاسم موحّدی به من گفت که : چقدر به خودت فشار می آوری . به پل فلزّی که رسیدیم شما برو توی یکی از سنگرها یکی دو ساعت بخواب من نیروهایت را می برم . چون ستون آهسته حرکت می کند ، می توانی بعد از دو سه ساعت خودت را به ما برسانی . من هم قبول کردم . وقتی داخل سنگر خواستم بخوابم ، خوابم نبرد چون یکسره در فکر ستون بودم و با خودم می گفتم : اینها چگونه می خواهند با آن همه تجهیزات سنگین از گردنة چنگوله رد شوند . - چون منطقة چنگوله اکثراً محلّ کمی ضدّ انقلاب بود - بعد با ماشین به راه افتادم به گردنة چنگوله که رسیدم لاستیک ماشین ترکید . با مشکلات فراوان آنرا تعویض کردم . هنوز چند صد متری را نرفته بودم که همان لاستیک دوباره ترکید . مجبور شدم شب را در همان گردنة چنگوله بمانم . نزدیکی های صبح یکی از برادران آمد و یک لاستیک داد . مجدّداً شروع به حرکت کردم . پساز اینکه قاسم موحّدی را با تلاش فراوان پیدا کردم گفت : آنقدر نگرانت بودم که از دیشب به هر جایی که فکر کنی زنگ زدم . الان هم می خواستم برگردم و بیایم که الحمد الله خودت آمدی .