خواب و روياي شهيد

راوی زهرا خموش رضوانی: تدبیر نظامی و مدیریت بعد از عملیات والفجر هشت که به مرخصی رفته بودم. به اتفاق حاج آقای ثابت آقای حسینی به عیادت گل محمد غزنوی رفتیم. وارد خانه شدیم. پس از سلام و احوال پرسی دیدم که جراحت پایش شدید است و زمین گیر شده است. از این مساله خیلی ناراحت بود و عذاب می کشید. ولی با آن حالی که داشت دست از مطالعه نکشیده بود. تعدادی از کتاب هایش را برداشتم و چند صفحه ای از آن را مطالعه کردم. بیشتر کتاب های آیت الله مطهری بر چشم می خورد. بعد از مدتی بحث و گفتگو اشاره ای کرد به خوابی که دیده بود. بعد از مدتی که از این عیادت گذشت روزی از آقای ثابت در مورد خوابی که گل محمد دیده بود سئوال کردم. حاج آقای ثابت گفت: گل محمد این گونه خوابش را برای من تعریف کرد: نصف شب بود که از شدت درد متوسل به آقا امام زمان شدم. خوابم برد. یک دفعه دیدم که اتاق روشن شد و کسی وارد اتاق شد و کنار من نشست. به بحث و گفتگو پرداختیم. از آقا سئوالاتی را پرسیدم و ایشان به سئوالاتم پاسخ دادند. چیزی حدود دو ساعت صحبت و گفتگوی ما طول کشید. اصلا با خودم فکر نکردم که این آقا کیست و برای چه این جا آمده. هنگامی که آقا خواست برود. گفتم: چند دقیقه ای بمانید تا بیشتر با هم صحبت کنیم. آقا گفت می خواهم به فلان جا بروم برای تشییع جنازهی فلان شهید و به فلان جا هم می خواهم بروم برای شرکت در مجلس یک شهید. از خواب بیدار شدم. بعداً متوجهشدم اینها همه در حالت خواب اتفاق افتاده است. زن و بچه ام را صدا زدم و موضوع را به ایشان گفتم. حاج آقای ثابت گفت: صبح که میشود زنگ می زند به معراج شهدا و از مشخصات همان شهید سئوال می کندو مشخصات و شماره تلفن را می گیرد. یکی از این شهدا از یکی از شهرستان های اطراف مشهد بود که الان حضور ذهن ندارم و گل محمد به خانه شهید زنگ می زند و به پدرش تبریک عرض می کند.