این روحیه جزء ذات او بود

در سال 59 بنده و شهید رجب، دبیرستان همت بودیم. البته ایشان دو سال از ما بزرگ تر بودند. اگر اشتباه نکنم در رشته تجربی! خصوصیت همیشگی ایشان لبخند بود که در سختی ها هم بسیار دیده بودیم. آن زمان گروهک ها خیلی توی مدارس فعال بودند و برای جذب بچه ها واقعاً کار می کردند. فعالیت های مختلفی داشتند و تنها کسی که توان خنثی کردن کارهای آن ها را داشت آقا رجب بود. یعنی روحیه و اخلاق ایشان بود که بچه ها را به مسجد و بعداً به سپاه و جبهه جذب می کرد. جنگیدن آقا رجب هم خصوصیات عجیبی داشت. همیشه آستین و پاچه هایش را مقداری بالا می زد. بدون کفش و کلاه حرکت می کرد و همه بچه ها را در وسط میدان مدیریت می کرد. ایشان معمولاً کفش پایش نمی کرد و بسیار شجاعانه می جنگید. روحیاتی در ایشان بود که ما در احادیث و در وصف یاران پیغمبر شنیده بودیم.برگشتم به آقا رجب بگم وضعیت چطوری است، دیدم ایشان دارد نماز نشسته می خواند. نمازشان که تمام شد، سجده کردند و گفتند: چه خبر؟! گفتم: حدوداً هر آرپی جی زنی یک گلوله و بقیه هر کدام یک خشاب فشنگ دارند. آقا رجب گفتند: توکل بر خدا. آماده بشوید برویم. به آقای احمدی دستور حرکت دادند و اتفاقاً عملیات فقط با دو شهید، با موفقیت انجام شد. آنجا برای ما عمق معنویت و توکل ایشان نمودار شد. آقارجب توی عملیات خیبر مسئول سازماندهی بود. در جریان عقب نشینی، دیدم رجب پابرهنه است. فکر کردم از ترس، کفش هایش را جا گذاشته، اما دیدم که مردانه وسط میدان ایستاده و کار را مدیریت می کند. همیشه همین طوری بود و راز پابرهنه شدن اش در استقامت و جنگیدن مردانه اش بود. قایق ها می آمد و او بچه ها را سوار می کرد و به عقب می فرستاد. خودش جزء آخرین نفرها بود و تا همه را نفرستاد، برنگشت.بالای سرش بودم. گفتم: عباس جان! حرفی، وصیتی اگر داری بگو! لب هایش را به سختی تکان داد و گفت: اکو! (برادر به لهجه کرمانجی) دوست دارم خوب بشوم و بروم جبهه، یک بار دیگر کنار رجب بجنگم، بعد شهید بشوم! گفتم: عباس جان! من هم رجب را می شناسم، ولی مگر جبهه فقط رجبه؟ گفت: ای اکو! تو نمی دانی جنگیدن در کنار رجب چه کیفی داره! من دیگر لال شدم... اگر رجب می ماند و بازنشسته می شد و مثل من پیر می شد، حیف بود؛ شهادت حقش بود.