خاطره شماره 14 - شهید حسن آقاسی زاده شعرباف

پدر شهيد: يک روز با ناراحتي به خانه آمده بود ، مادرش خيلي نگران بود ، مي گفت : گريه کرده و به من نمي گويد که چه اتفاقي افتاده است . شما با او صحبت کنيد و ببينيد مشکلش چيست . نزدش رفتم ، گفتم : حسن آقا جان ! چرا ناراحتي ؟ گفت : معلمم زده توي گوشم . گفتم چرا ؟ شما که مشکلي نداشتي . گفت نمي دانم . البته آنجا به من نگفت . بعد متوجه شدم که اعلاميه امام خميني را در کلاس توزيع مي کرده . معلم که متوجه مي شود سوال مي کند چه چيزي ردو بدل مي کردي ؟ جواب نمي دهد . از بچه ها مي پرسد همگي اضهار بي اطلاعي مي کنند . علاقه عجيبي به حسن داشتند و همکاري مي کنند . معلم اورا از پشت نيمکتش بيرون کشيده ، پاي تخته مي برد . وقتي اصرار معلم بي نتيجه مي ماند توي گوشش مي زد . ناراحتي حسن از اين بود که مي گفت : براي چه توي گوشم زده ؟ من هم خيلي ناراحت شدم . آن موقع جوان و از قدرت بدني خوبي بر خردار بودم . بعد از ظهر بود پاشدم و از مدرسه اش که دبيرستان ... بود رفتم . زنگ تفريح بود ، همه ي معلم ها توي دفتر بودند . بچه ها به حسن رساندند که پدرت آمده ، او هم آمد و کناري ايستاد . داخل دفتر رفتم ، معلمش را نمي شناختم ، سوال کردم : با فلاني کار دارم . يک آقايي را معرفي کردند ، جواني بود که ريش و سبيلش را تراشيده بود . گفت : بله آقا ! منم ! گفتم : شما زدي تو گوش پسر من ؟ گفت : بله ! تا اين را گفت ، من هم محکم زدم تو گوشش و ايستادم ، خلاصه با هم گلاويز شديم ، ريختند و ما را جدا کردند ، گفتن : چرا مي زني ؟ گفتم : ايشان زده ، منم زدم . حالا تصميم با قانون . هر کجا بگوييد مي آيم . ايشان بچه مرا زده ، اگر قانونا حق داشته بزند که خوب من پاسخگوسي کتکي که زدم هستم . در غير اين صورت قصاص مي کنم . زده ، من هم زدم . بعد ما را در دفتر نشاندند و قضيه را تعريف کردند . من گفتم : بيشتر ناراحتي من از مظلوميت اين بچه است ، در اين هفده سال او به کسي کوچکترين اهانت يا ظلمي نکرده است . همه اولياي مدرسه از او راضي بودند ، از درسش ، از رفتارش ، از همکاري او با مدرسه ... خلاصه رفتند و حسن آقا راآوردند و به هر مشکلي بود معلمش از دل ما بيرون آورد . وقتي غذا را آماده مي کرديم و جلويش مي گذاشتيم ، اگر پلو قيمه بود با نوک قاشوق گوشت ها را کنار مي زد و يک کمي خورش روي برنجش مي گذاشت و مي خورد ، هر چه به او مي گفتيم چرا گوشتها را نمي خوري مي گفت : همين خوب است ، دست شما درد نکند . يک کمي که اصرار کرديم ، از سر سفره عقب مي رفت ، معمولا سعي مي کرديم موقع غذا اصرار نکنيم ، چون او را مي شناختبيم . يا وقتي ميوه اي جلويش مي گذاشتيم ، ايشان ميوه هاي کوچک لکدار و يا زخمي را بر مي داشت ، اگر خربزه تعارفش مي کرديم ، يک قاچ بيشتر بر نمي داشت . مي گفتيم : حسن آقا چرا نمي خوريد ؟ شما الان ضعيف هستيد به اين ها نياز داريد . مي گفت : نه ، از زياد خوردن کسي به جايي نمي رسد ، من به اندازه اي که نياز دارم استفاده مي کنم . برنامه هايش خيلي دقيق بود ، وقتي به مغازه ما مي آمد و ظهر را آنجا بماند ، موقع استراحت شاگردها ، هر کدام يک پتو براي زيرشان و يک پتو هم زير سرشان مي گذاشتند و مي خوابيدند . ايشان يک لايه کت را که خيلي نازک بود زيرش پهن مي کرد و کفشش را هم زير سرش مي گذاشت . مي گفتم پسر جان ! آخر بد است . مي گفت : نه ، اگر مي خواهيد من راحت باشم ، اين طور خوب است . بچه ها پتويي مي آوردند تا رويش بيندازد ، ناراحت مي شد و مي گفت : آقا رضا برو پسر جان اگر من مي خواستم . خودم بر مي داشتم . قبل از اينکه بخوابد مي گفت : مرا ساعت چهار بيدار کنيد . هنوز ساعت چهار نشده مي ديدم بيدار شد و مي گفت : مثل اينکه ساعت چهار است . وقتي ديپلمش را گرفت ، فرصت بيشتري براي صله رحم داشت . به ما مي گفت : اگر ممکن است من تقصير خدمت دارم ، احوالي از اقوام بپرسيم . به منزل يکي از محارمش رفتيم ، بعد از مدت زيادي او را ديده بودند ، يکي از همشيره هايش مي خواست او را ببوسد ، نمي گذاشت و پيشاني همشيره اش را بوسيد . مي گفتند : داداش اين چه کاري است ؟ مي گفت : من فقط اين جا را مي بوسم که سجده گاه خداست ، صورت مربوط به شوهر است . در مجلس اگر يکي از محارمش بدون جوراب بود مي گفت : برويد جوراب بپوشيد مي گفتم : اين جا که نامحرم نيست ، ما ، دايي ، شوهر و عمه همه محرمند . دوباره مي گفت : نه اينها صحيح نيست . بچه هاي نا بالغ وقتي مي آمدند ، به خانم ها مي گفت خودتان را بپوشانيد . اصلا در ذاتش يک حيايي بود که ما نمي توانيم بگوييم که از تعليم و تربيت ما بوده است .