تدبير نظامي و مديريت

راوی ن .م ابوالحسنی: بعد از عملیّات محرّم ، عراق از پاسگاه زید تا شلمچه را آب انداخته بود تا بدین وسیله جلوی تهاجم رزمنده ها گرفته شود و به این شکل ایجاد مانع کرده بود . شهید آغاسی زاده به کمک دیگر عزیزان مهندسی طرحی دادند تا کانالی احداث شود که به وسیلة آن آب به اروند برگردانده شود . الحمد ا... این کار به صورت مداوم طی 45 روز انجام شد . ما نیز قرار بود همزمان با شروع عملیّات کانالی را که جلویش دژ بود باز کنیم تا آب به داخل کانال بیفتد ، این کار با موفّقیّت انجام شد و گفتند ما از آغاسی زاده بی خبریم . پرسیدم : قضیّه چیست ؟ گفتند : ایشان قرار بوده برای شناسایی به منطقه برود . 5 یا 6 روز بعد از عملیّات ما داخل قرارگاه بودیم که ایشان با سر و وضع خاکی که اصلاً چهره اش شناخته نمی شد ، وارد شد ، همة افرادی که در قرارگاه نشسته بودند خوشحال شده و از ایشان استقبال خوبی کردند ، سؤال کردیم قضیّه چه بوده ؟ ایشان گفتند ما قبل از عملیّات برای شناسایی منطقه رفته بودیم . چون منطقه شنی و رملی بود بنابراین کار شناسایی باید دقیق انجام می شد تا بتوانیم جادّه را تا پشت مواضع دشمن بکشند . من به منطقه کاملاً آشنایی داشتم ، یکی از فرماندة گردانهایی که می خواست به خط بزند ، گفت : من به منطقه آشنا نیستم و تا حالا نرفته ام و توجیه نیستم . من به ایشان گفتم : شما را به منطقة رهایی می برم و آنجا را به شما نشان می دهم . تا این حرف را زدم فرماندهی از صحبتهای من استقبال کرد و گفتند شما بروید خط را نشان دهید و برگردید . من هم رفتم که منطقه را نشان بدهم ، در حین توجیه کردن فرماندة گردان و گروهانها ، آتش دشمن باعث شد که فرماندة گردان و معاون و بی سیم چی مجروح شوند . و حال گردانی که می خواست به خط بزند بدون مسئول مانده بود ، حدود 500 یا 600 نفر نیرو بی سر پرست مانده بود ، لذا چون به منطقه وارد بودم . گفتم : این نیروها را جلوتر می برم و هدایتشان می کنم و همین امر باعث شد که ناخودآگاه وارد عملیّاتی شوم و در واقع فرماندة گردان شدم . جالب این بود که چون آموزش نظامی ندیده بودم خیلی به فنون هدایت عملیّات آشنایی نداشتم ، ولی با استعانت از خداوند و توکّل به ذات باری تعالی و کمک از او توانستیم به خط دشمن بزنیم و مواضع دشمن را بگیریم و پدافند هم انجام دهیم .