گذشت و اغماض

راوی جعفر علیزاده : هنوز یک روز از آشنایى من با برادر عامل نمى‏گذشت که ایشان پیش من آمد و گفت: خیلى زود دو تا بى سیم (از نوع پى آر سى 77) بردار و با من بیا مى خواهم یک جایى ببرمت که هر چه دلت مى‏خواهد عراقى بکشى من هم از خدا خواسته آماده رفتن شدم. منظور از آن جایى که برادر عامل به ما وعده داد موقعیت مهدى در منطقه نبئه بود، به محض رسیدن به دستور برادر عامل ما پشت موقعیت مهدى مستقر شدیم، عراقیها که در خود موقعیت بودند فاصله چندانى با ما نداشتند. برادر عامل گفت: تو توپ را آماده کن و پس از شلیک گلوله‏ها سریع برگرد، بخاطر رملى بودن منطقه قرار شد که برادر عامل و آقاى قارونى کمى جلو بروند تا ماشین داخل رملها گیر نکند و امکان فرار براى ما باشد خلاصه اینها با پاى پیاده مسیر را طى کردند. و اما ما که هوز سر لول 106 را بالا نداده بودیم دیدیم خمپاره‏هاى عراقى است که همین طور چپ و راست به کنار ماشین مى‏خورد، حقیقتش براى اینکه ماشین منهدم نشود سریع سوار ماشین شدیم و برگشتیم. در آن لحظه اصلاً به فکر این نبودیم که ببینیم چه اتفاقى براى عامل و آقاى قارونى مى‏افتد فقط دنبال راهى بودیم که از دید عراقیها خارج شویم. وقتى برگشتیم بعد از 20 دقیقه برادر عامل را دیدم که خسته و تشنه پس از گذشتن از زیر آتش گلوله و خمپاره دشمن خود را به مقر رساند و با این وجود بدون کوچکترین اعتراضی تنها از من پرسید چرا فرار کردى؟ و من هم که انتظار برخورد شدیدى از ایشان داشتم گفتم: چاره‏اى نداشتم اگر فرار نمى‏کردم که مرا مى‏زدند و ایشان بى آنکه چیزى بگوید در کمال آرامش از پیش من رفت.