عشق شهادت

به روایت از حسین حمیدی : هنوز آفتاب طلوع نکرده بود. شب قبلش عملیات کربلای پنچ شروع شده بود به کنار رود خانه رفتم تا قدری اب به سرو صورتم بزنم. در آنجا محمد مهدی را دیدم در حالیکه سرو صورتش خاکی بود و در چهره اش ناراحتی نمایان بود. کمی که دقت کردم، دیدم ساعت مچی و دستهایش هم خونی است. پرسیدم: محمد آقا چی شده؟ انشاا... که خیراست با حالت ناراحتی و گرفته ای گفت:" نامنی شهید شد." گفتم:" خدا رحمتش کند." گفت: ولی من از این ناراحتم که گلوله توپ به نزدیکی ما اصابت کرد و ترکش آن می خواست به من اصابت کند ولی ایشان با جان فدایی مرا بر روی زمین انداخت و ترکش بر سر ایشان فرود آمد. و ناراحتی من از این است که چرا خداوند شهادت را نصیبم نکرد.