محبوبیت شهید نزد دیگران

به روایت از محمد ابراهیم حجی پور : یادم هست روزی در یکی از خیابانهای مشهد با یکی از برادران رزمنده که دوست مشترک من و آقای حمیدی بود برخورد کردم. طبق روال همیشه من هر گاه یکی از دوستان مشترکمان را می دیدم از او در مورد احوال آقای حمیدی سؤال می کردم. ولی آن روز بعد از احوال پرسی قبل از اینکه جویای احوال آقای حمیدی شوم، خودش پیشقدم شد و گفت:" آقا حمیدی هم در بلندیهای گولان به شهادت رسیده." در یک لحظه فراموش کردم در کجا هستم. حالم منقلب شده بود. همانطوری روی زمین نشستم. آن برادر که متوجه حالتم شده بود، دستم را گرفت و بلندم کرد. بدون خداحافظی با آن برادر به سمت بهشت رضا(ع) رفتم. اصلاً نمی دانستم کی شهید شده است و در کجا دفنش کرده اند. مستقیماً به قطعة شهدا رفتم و کنار قبر پاک یکی از شهدا نشستم و زدم زیر گریه. وقتی کمی تسکین یافتم، نگاه کردم تا بفهمم سر قبر پاک کدام شهید نشسته ام با کمال تعجب دیدم قبر متعلق به خود شهید حمیدی است. به هر حال تا غروب آنجا بودم با شهید حمیدی درد دل می کردم و یک خلوت عاشقانه به وجود آمده بود، به قدری دلم پر بود که دیگر نتوانستم حتی فاتحه یا کمی از قرآن مجید تلاوت کنم. همانجا هم به شهید حمیدی قول دادم راهش را ادامه دهم و هرگز نگذارم خونش پایمال گردد. چند روز بعد با سپاه حضرت امیر عازم جبهه شدم در آنجا هر چند شهید حمیدی دیگر در کنارم نبود ولی جای جای منطقه یاد و خاطراتش را برای من جان بخشید.