ايجاد روحيه در رزمندگان

راوی سید حسین محمدی: یکی از شبها بود که وضع چزابه خراب شده بود ودشمن آنجا آتش شدیدی ریخته بود. ما را به اتفاق یکی از برادرها به نام آقای جواد حامد، که الان نیروی انتظامی مشهد هستند، فرستاد و گفت: که شما فرماندهی آنجا را به عهده بگیرید و سعی بکنید این مسئله را تمام بکنید. خوب ما آنجا رفتیم. دیدیم وضع واقعاً بهرانی است. عده زیادی از افرادی که در آن خط بودند، در واقع می شود گفت: روحیشان را به واسطه شهادت فرمانده و جانشینی فرمانده گردانشان از دست داده بودند. ما شهدا را تخلیه کردیم. البته کار همه را تقریبا آنجا به دست آوردیم. ولی وضعیتی که باعث شد این حالت ادامه داشته باشد، بی ثباتی خط که باید جلوی این رخنه، گرفته می شد. یعنی حالت شکمی که توی خاکریز ما ایجاد شده بود. باید این را یک طوری حلش می کردیم. خوب. آنجا در آن موقعیت نمی توانستیم عملیات انجام بدهیم. لذا به فکرمان رسید که آنجا خاکریزی بزنیم. تا آنرا مماس بکند. و ما بیاییم پشت آن پدافند بکنیم. خوب تا ما به آقای حسینی پیشنهاد دادیم، ایشان گفت: باشد. شما این طرح را بدهید، خوب با توجه ببه اینکه سن ما کم بود، واقعاً به خودمان اعتماد نداشتیم. و این تجربه را نداشتیم یک هم چین چیزی را انجام بدهیم. ولی ایشان با صحبتهای خودشان و با دلگرمی که می دادند با همان اعتمادی که به ما کردند، باعث شد که ما بتوانیم از فکرمان و از ذهنمان استفاده بکنیم. یک مقدار از آن چیزی که برای تثبیت آن منطقه بود انجام بدهیم، بالاخره طرح انجام شد. ما با بچه های جهاد همکاری کردیم و آن شب طرح را بهشان دادیم. و گفتیم چکار بکنند و چکار نکنند. حالا قصه اش مفصل است. ولی ا لحمدا... توانستیم خط را آن شب تثبیت بکنیم. و بعد از آن شب، اصلاً دیگر هیچ فرمانده گردانی در آن منطقه شهید نشد و بچه های خمپاره اندازی که از خرمشهر آمده بودند، مستقر شدند، پشت خط سوم و به اجرای آتش می پرداختند، که بعد از مدتی یک عملیات محدودی هم در آنجا انجام شد.