نوافل و نماز شب

راوی علی دوستی: یک شب در منطقه غرب بودیم. شب سردی بود و باران هم می آمد. رفتم داخل چادر ببینم اسماعیل آنجاست دیدم که نیست. از فرمانده گروهان سئوال کوتاهی کردم که اسماعیل آقا کجاست؟ گفت: نمی دانم. رفته بیرون هنوز نیامده. همینطور داشتم می گشتم یک شیاری بود در آن آب جریان داشت. رودخانه فصلی بود و نصف در آن آب می شد و توی این شیار می ریخت. وقتی رفتم آنجا دیدم کنار آب است. زمین مرطوب و سرد بود و دارد نماز می خواند. نماز غفیله و نمازهای دیگر. چند لحظه ای قدم زدم و رفتم جای دیگری و برگشتم. هنوز دیدم مشغول نماز است. بیشتر از 2 ساعت من دائماً از این طرف به آن طرف رفت و آمد کردم که شاید ایشان تمام کند. بعد که آمد دیدم باز یک گوشه ای نشسته و بدون کفش در صورتی که من احساس می کردم پاهایم داخل پوتین دارد از لحاظ سرما اذیت می شود ولی ایشان با پای برهنه به هر حال عبادت می کردند و با خدا راز و نیاز می کردند.