ذکر و ياد خدا

راوی ذبیح ا.. خلیلی اول: نقل نموده‌اند که شب شهادتش برای نماز مغرب و عشاء به مسجد می‌رود و بعد از اینکه نمازش تمام می‌شود به سجده می‌رود و سجده‌اش آنقدر طولانی می‌شود که بقیة افراد شام را تمام کرده بودند. آن وقت از سجده بلند می‌شود و می‌خندد. خنده‌های پر معنی داشت که فکر می‌کنم همه چیز را در سجده فهمیده بود.