مشيت الهي

راوی فاطمه موسوی: به خاطر دارم در آن زمان که پدرم در تربت حیدریه زندگی می کرد ما از گناباد به همراه همسرم و فرزندانم به دیدنشان رفتیم. در آن زمان فرزندم مجید حدودا یک سال و نیم بیشتر سن نداشت. وقتی به منزل پدرم رسیدیم. بعد از احوالپرسی به داخل خانه رفتیم و فرزندانم او را در حیاط بردند و با او بازی می کردند در حیاط پدرم یک استخر کوچکی بود که در آن چند تا ماهی داشت. بعد از چند دقیقه ای بچه ها به خانه آمدند و از مجید یادشان رفت. یک دفعه دخترم صدا زد. مجید. مجید. گفتم: مگر چه شده؟ گفت: صدای یک چیزی که داخل آب بیفتد آمد دویدیم و رفتیم در حیاط دیدیم که فرزندم مجید در داخل حوض آب افتاده است. سریعا او را از آب بیرون آوردم وچند ضربه به پشتش زدم طوری که از دهانش آب بیرون می آمد خیلی ترسیده بودم تا اینکه نفس این بچه بالا آمد خوشحال شدیم و یک فریاد محکمی کشیدم و خدا را شکر کردم. همه ی همسایه ها جمع شده بودند.هر کس که او را می دید فکر می کرد که مرده است. او را به بیمارستان بردیم و به او اکسیژن وصل کردند و بعد از چند ساعتی حالش خوب شد. دکتر گفت: بهتر است امروز را در بیمارستان بستری کنید. در همان موقع بود که حالش به هم خورد و دوباره ترس برم داشت و گفتم: خدایا مجید را به تو سپردم و از حضرت ابوالفضل شفایش را خواستم. آن شب ما روضه ی اباالفضل خواندم و تمامی همسایه ها و اقواممان هم آمده بودند و برای خوب شدن فرزندم مجید دعا می کردند و ما آن شب برای شفاعت فرزندم به همه نان و خرما دادیم و از بیمارستان خبر رسید که مجید حالش خوب شده و حتی صجبت هم می کند و کلماتی مانند دد هم می گوید. ما آن شب به بیمارستان رفتیم تا از سالم بودن مجید اطمینان پیدا کنم. وقتی رفتیم دیدیم حالش بسیار خوب است. خدا را شکر کردم که حضرت اباالفضل شفایش داده است و قسمتش این بود که آن زمان زنده بماند و الان به جبهه برود و به درجه ی رفیع شهادت نائل آید.