لحظه و نحوه شهادت

راوی جواد نژاد‌رحیم : من به همراه برادر عزیز شهیدم کاظم در عملیات کربلاى هشت با لباس غواصى شرکت داشتیم و تا آخرین لحظه با هم بودیم براى عملیات در دو گروه با هم حرکت کردیم به نزدیک پاسگاه زید که رسیدیم با عراقى‏ها درگیر شدیم من آن شب آر. پى. چى زن بودم و یک کالیبر از عراقى‏ها به شدت ما را زیر آتش گرفته بود و کاظم آمدبه من گفت جواد مواظباین کالیبر باش و گفت: بچه‏ها رعایت کنید بعد کاظم چون تجربه بیشترى داشت به لحاظ تاکتیکى ما را راهنمایى کرد و تا آخرین لحظات هم با هم بودیم و مواردى در عملیات پیش آمد که ما برگشتیم و من نیز به دلیل موج گرفتگى از ناحیه کمر و پاها مشکل دار شدم و اصلاً حالم خوب نبود در همین حال یک گلوله آر. پى. جى به سمت عراقى‏ها شلیک کردم و آنها هم یک گلوله آر. پى. چى به سمت من شلیک کردند که قبضه اسلحه‏ام به سرم خوردو بى هوش افتادم چند لحظه‏اى گذشت که احساس کردم به هوش آمده‏ام اطرافم را نگاه کردم متوجه جنازه‏اى با فاصله کم در کنارم شدم احساس کردم که جنازه آشنا هست اما نمى‏دانستم که جنازه برادرم کاظم است بعد با خود گفتم این جنازه را باید با خودم برگردانم از پشت یقه لباس غواصى گرفتم و مقدارى با خودم آوردم و با خودم مى‏گفتم مادر این جوان کسى باشد؟ سعیم بر این بود که این جنازه نماند با این که جنازه سنگین بود و حال درستى هم نداشتم بالاخره مسیر زیادى جنازه را کشیدن تا به سیم خاردارهاى حلقوى رسیدم جنازه گیر مى‏کرد اما به هر شکلى بود از سیم خاردارها شهید را رد کردم در همین حال که با جنازه مى‏آمدم برخورد کردم به یکى از دوستان که مجروح بود و صلاح دیدم شهید را بگذارم و مجروح را بیاورم وشهید را محکم بر سیم خاردار بستم و کمک مجروح کردم و لازم دانستم که به مجروح کمک رسانم زیرا شهید که بالاخره شهید بود اما مجروح زنده بود و نفس مى‏کشید ومى توانست درمان شود بعداً زمانى که مسئولین اطلاعات عملیات رفته بودند جنازه را آورده بودند، با مشخصاتى که تعریف کردند متوجه شدم شهیدى که به عقب آورده بودم برادرم بوده و این خواست خداوند بود که در آن‏لحظات متوجه شهادت برادرم نشوم و حتى در آن لحظه لیاقت زیارت شهید را هم پیدا نکردم.